سعدی · تو نیکویی کن و در دجله انداز

شعر روز · ۵ نوامبر ۲۰۲۶

سعدی · مواعظ، مثنویات، گزیدهٔ حکایت ۴۱

وفاداری کن و نعمت‌شناسی که بد فرجامی آرد ناسپاسی تو نیکویی کن و در دجله انداز که ایزد در بیابانت دهد باز

خوانشی برای امروز

در حکایت سعدی، طبیبی پادشاهی را درمان می‌کند و شاه پس از بهبودی روی از او می‌گرداند. سعدی هم از وظیفهٔ کسی می‌گوید که یاری گرفته و هم از منش کسی که یاری رسانده است. یکی باید قدر کمک را بداند و دیگری خوی خوب خود را در رویارویی با ناسپاسی حفظ کند.

در بیت پایانی، نیکی به دجله سپرده می‌شود و بازگشتش به ایزد. فاصلهٔ رود تا بیابان را می‌توان تصویری از اثر دوررس یک کار خوب خواند. گاهی نیکی در جایی به چشم می‌آید که هنگام انجامش به فکرمان هم نمی‌رسید.

در نیومارکت، شاید کسی که امروز مسیر اتوبوس را از ما می‌پرسد، فردا راه را به دیگری نشان دهد.

منبع شعر: سعدی، مواعظ، مثنویات، حکایت ۴۱.